İSVİÇRE– İsviçre’de anaokulu öğretmenleri, çocukların tuvalet alışkanlığı, kalem tutma ve temel bağımsızlık becerilerinde ciddi gerileme yaşandığını belirtiyor. Uzmanlara göre dijital ekranlar ve ebeveyn tutumları bu değişimde etkili.
İsviçre’de anaokulları, son yıllarda çocukların gelişim düzeylerinde gözlenen değişim nedeniyle artan zorluklarla karşı karşıya. Bern merkezli tartışmalarda, özellikle küçük yaş gruplarında temel becerilerin zayıfladığına dikkat çekiliyor.
İngiltere’de yapılan ve bin eğitim çalışanının katıldığı bir araştırmaya göre, çocukların yüzde 37’si “okula hazır” olarak değerlendirilmiyor. Yaklaşık yüzde 26’sı anaokuluna başladığında hâlâ tuvaletini tek başına yapamıyor ya da bez kullanıyor. Yüzde 28’i ise kendi başına yemek yiyip içemiyor. Araştırmaya katılanların yarısından fazlası, bu durumun çocukların ve ebeveynlerin ekran başında geçirdiği sürenin artışıyla bağlantılı olabileceğini belirtiyor.
Benzer bir tablo İsviçre’de de gözleniyor. Thun kentinde görev yapan bir anaokulu öğretmeni, sınıflardaki gelişim farklarının giderek açıldığını ifade ediyor. Bazı çocukların daha önce hiç kalem tutmadığını ya da tek başına giyinemediğini belirten öğretmen, buna karşılık kreşe gitmiş çocukların çok daha bağımsız olduğunu söylüyor. Bu durumun sınıf içinde tüm çocukların ihtiyaçlarına aynı anda cevap vermeyi zorlaştırdığı aktarılıyor.
Öğretmenler, son yıllarda çocukların sosyal ve duygusal gelişiminde de değişim yaşandığını belirtiyor. Özellikle dijital cihaz kullanımının artmasıyla birlikte, çocukların büyük bölümünün akıllı telefonları rahatlıkla kullanabildiği, ancak kitaplarla yeterince tanışmadığı ifade ediliyor. Bazı çocukların İngilizce kelimeleri dijital platformlardan öğrendiği, ancak duygusal gelişim basamaklarında eksiklikler görülebildiği belirtiliyor.
Zürih Oberland bölgesinde görev yapan bir başka öğretmen ise ebeveyn tutumlarına dikkat çekiyor. Günümüzde çocukların daha fazla kontrol altında büyüdüğünü, ancak bu durumun bağımsızlık gelişimini olumsuz etkilediğini ifade ediyor. Teneffüslerde çocukların büyük kısmının kendi ekmeğini bile hazırlayamadığı, ebeveynlerin ise sıkça çocuklarını okula araçla bırakıp aldığı aktarılıyor.
Aynı öğretmen, bazı çocukların resimlere dokunarak ekran kaydırma hareketi yapmaya çalıştığını gözlemlediğini belirtiyor. Ayrıca anaokuluna başlayan bazı çocukların hâlâ bez kullandığı ve tuvalet kontrolü sağlayamadığı ifade ediliyor. Bu tür durumlarda ailelerle iletişime geçildiği, ancak çocuklar açısından bunun zorlayıcı olduğu vurgulanıyor.
Artan ihtiyaçlar nedeniyle sınıflarda tek bir öğretmenin yeterli olmadığına dikkat çekiliyor. Özellikle okula yeni başlayan çocukların ebeveynlerinden ayrılmakta zorlandığı ve ek desteğe ihtiyaç duyduğu belirtiliyor. Buna rağmen öğretmenler, değişen koşullara uyum sağlanması gerektiğini ifade ediyor.
